Zondagochtend zat in 8:15 in mijn wagen om Marieke en mijn vader op te halen. Ik moest krabben dus dat ging leuk worden daar op de Veluwe. Mijn tas had ik helemaal volgepropt met kleding dus ik kon ter plaatse nog even kijken wat ik aan zou gaan doen. Na iedereen te hebben opgehaald gingen we rijden en rond kwart voor elf stonden we voor het Orpheus Theater in Apeldoorn. Het voelde door de snijdende wind behoorlijk koud. Gauw omkleden in de parkeergarage. Pa en Marieke deden de Minimarathon en die startte al om half twaalf. De start van de Asselronde was een half uurtje later samen met de Marathon. Na mijn reisgenootjes te hebben uitgezwaaid, ben ik gauw het theater ingedoken om een beetje warm te blijven. 10 minuten voor de start sprintte ik richting het startvak en kwam ik naast Bjorn te staan. Hij had er best zin en ging voor een tijd van 4:40 (en ook gelukt). Ik hoopte op een tijd van 2:30-2:37. Met een tempo van rond de 28-29 minuten de 5 km zou dat moeten lukken. Om 12:00 gingen we van start. Ik had een lekker tempo en kon mijn hartslag behoorlijk laag houden. Ik zag opeens een enorme man naast me lopen. Het was Bas van de Goor (2,09!!), die met zijn foundation als missie heeft om de kwaliteit van leven voor mensen met diabetes te verhogen door middel van sport. Even later kwam ik ook weblogger Koen uit Belgie tegen. Ik ben hem al eens eerder tegenkomen tijdens de marathon van Etten Leur een jaar geleden. Even een praatje gemaakt en daarna kwam al snel het 5 kilometer punt, Tijd 0:27:02 (HR 154). De zwaarste stukken moesten nog komen. Voorbij de Apenheul ging het meteen vals plat omhoog. Ik wist het tempo toch hoog te houden en na een paar kilometer werd het gelukkig wat vlakker. Het 10 kilometerpunt werd bereikt in 0:55:16, een verval van een minuut maar niet meer dan logisch. De wind hadden we in de rug dus het was heerlijk lopen en kon van de omgeving genieten.
Na ongeveer 2 kilometer was het rechtsaf de Assel op, een weg die uitkomt op de Amersfoortse weg. Hier kregen we een voorproefje van de oostenwind, koud, erg koud. Het 15 kilometer ging voorbij in 1:23, 30 seconden sneller dan de 5 kilometer ervoor maar ik moest er wel wat moeite voor doen.
De assel
Het zwaarste moest nog komen. Na 2 kilometer draaiden we de Amersfoortse Weg op en hadden we meteen een snijdende wind tegen. Ik dook meteen in een groepje en de eerste twee kilometer was het rustig aan. De weg draaide daarna iets naar het noorden zodat ik weer wat meer tempo kon maken. Onder de 30 minuten lukte niet meer. De 20 kilometer kwam en ging in 1:53 (HM in 1:59). Ik was bang dat mijn tempo daarna toch zou inzakken omdat ik de laatste 2-3 maanden niet verder dan een halve marathon had gelopen maar het ging eigenlijk best goed. Bij het 25 kilometer punt klokte ik 2:21 laag (meer dan 2 minuten sneller) en nam ik even de tijd om wat warme thee te drinken. Daarna ging het rap richting de finish waar ik 2:35:45 klokte.
Ik voelde me prima maar een paar minuten later kreeg ik het behoorlijk koud. Snel omkleden en daarna gingen we met zijn drieen nog even koffie drinken bij Orpheus.
mijn reisgenootjes
Pa en Marieke hadden ook lekker gelopen (2:01 en 1:46 over 18,5 ijskoude kilometers) De buspendel was perfect geregeld en om kwart voor vier zaten we weer in de auto op de a1 richting het westen.
Eindconclusie. De Midwintermarathon is nog steeds xe9xe9n van mijn favorieten. Ik zet hem volgend jaar weer op de agenda.